بی منّت

گاهی چیزی که نامش را «محبت» می‌گذارند، بهای پنهانی دارد؛ محبتی که روزی در قامت لطف می‌آید و روزی دیگر، در هیئت منّت، بر شانه‌های دیگری سنگینی می‌کند. آدم‌ها گاهی خوبی می‌کنند، اما خوبی‌شان را به خاطر می‌سپارند؛ یاری می‌کنند، اما یاری‌شان را در حافظه‌ی رابطه ثبت می‌کنند تا روزی، در لحظه‌ای که انتظارش نمی‌رود، آن را به رخ دیگری بکشند. و آن‌وقت آشکار می‌شود که بعضی بخشش‌ها، بخشش نبوده‌اند؛ معامله‌ای بوده‌اند که تنها زمان پرداختش معلوم نبوده است.